کانال تلگرام هاشم عباسی

چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد


results
(0.72 seconds) 
Jan 20, 2017 - به اعضای خانواده، دوستان و همکاران خود بنگرید. برخی از آنها اصولا اهل سیاست نیستند، اخبار سیاسی را دنبال نمی‌کنند و از مهم‌ترین اخبار سیاسی روز هم ...

چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟! - برترین ها

www.bartarinha.ir/.../چرا-هیچگاه-نمی-توان-تمایل-سیاسی-یک-فرد-...
5 days ago - در انتخابات بعدی، بهتر است بی‌جهت در دنیای مجازی و واقعی روی تغییر ذهن‌های کسانی که واضحا برای خودشان یک جهت سیاسی دارند، کار نکنیم، انرژی ...

چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟! - خانه

toorbo.ir/.../چرا+هیچگاه+نمی+توان+تمایل+سیاسی+یک+فرد+را+عو...
چرا نمی‌توان تقریبا هیچگاه دیدگاه و تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد ... 20 ژانويه 2017 ... به اعضای خانواده، دوستان و همکاران خود بنگرید. برخی از آنها اصولا اهل ...
ادنیوز به نقل از برترین ها : چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟! سبک زندگی در انتخابات بعدی، بهتر است بی‌جهت در دنیای مجازی و واقعی روی ...

چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟! - گذار نیوز | خبر ...

khabarfarsi.com/u/32177639 - Translate this page
5 days ago - چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟ ... برخی از آنها اصولا اهل سیاست نیستند، اخبار سیاسی را دنبال نمی کنند و از مهم ترین اخبار ...
«لینک بعدی | صفحه نخست لینکدونی | سایت بهترین کتاب های جهان | لینک قبلی »
اس، واچ.او.اس و تی.وی.او.اس، سیستم‌عامل‌های اپل ایجاد شده‌اند; » چرا ایرانی‌ها تلگرام را انتخاب می‌کنند؟ ... چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد-برترینها ...
در نهایت من و شمایی که هر کدام یک ترجیح سیاسی خاص داریم، در انتخابات بعدی، بهتر است بی‌جهت در دنیای مجازی و واقعی روی تغییر ذهن‌های کسانی که واضحا برای ...

چرا هیچگاه نمی توان تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟! - آخرین اخبار

news.2download.ir/.../چرا-هیچگاه-نمی-توان-تمایل-سیاسی-یک-فرد-...
5 days ago - در انتخابات بعدی، بهتر است بی‌جهت در دنیای مجازی و واقعی روی تغییر ذهن‌های کسانی که واضحا برای خودشان یک جهت سیاسی دارند، کار نکنیم، انرژی ...

اگر برای «نه گفتن» به دیگران مشکل دارید، بخوانید | سایت آشپزی ...

nedaonline.ir/2017/01/اگر-برای-نه-گفتن-به-دیگران-مشکل-دارید/

 

در انتخابات بعدی, بهتر است بی جهت در دنیای مجازی و واقعی روی تغییر ذهن های کسانی که واضحا برای خودشان یک جهت سیاسی دارند, کار نکنیم, انرژی خود را هدر ندهیم و متعاقب عدم توفیق خود در تغییر اذهان, آشفته نشویم

به اعضای خانواده، دوستان و همکاران خود بنگرید. برخی از آنها اصولا اهل سیاست نیستند، اخبار سیاسی را دنبال نمی کنند و از مهم ترین اخبار سیاسی روز هم مطلع نیستند و در موسم انتخابات، رأی های تکانه ای می دهند یا از رأی همسر، اعضای خانواده و شخصیت های مشهوری که دوستشان دارند، تبعیت می کنند. اما بسیاری هم برای خودشان یک دیدگاه و ترجیح سیاسی دارند و بر این اساس، رخدادهای دنیا را قضاوت و تحلیل می کنند.

 

 

اما اگر خوب نگریسته باشید، در این دسته اخیر، در طی سال ها کمتر کسی پیدا می شود که جناح سیاسی خود را تغییر داده باشد و به سوی دیگر تمایل پیدا کرده باشد. یعنی مهم نیست که شما برای کسی که از اردوی مخالف سیاسی شماست و ظرفیت گفتگو و مباحثه دوستانه را دارد، چقدر دلیل و شاهد محکم بیان کنید، او هر بار می کوشد که همه ضعف های و خطاهای جناح سیاسی خود را توجیه کند و در ظرف مکان و زمان مجاز بشمارد و همه تلاش های حزب سیاسی مورد علاقه شما را ناکام یا اشتباه تلقی کند.

 

چرا این طور می شود؟ چرا انسان ها نه تنها در ایران، بلکه در دیگر کشورهای دنیا نمی توانند به آسانی و بر اساس عملکرد یا پی بردن به خطاهای یک حزب سیاسی، به راحتی تمایل سیاسی خود را عوض کنند؟

 

آخرین بار این قضیه در جریان انتخابات ریاست جمهوری آمریکا رخ داد. ترامپ که امروز مراسم تحلیف اش تا ساعاتی دیگر برگزار می شود و رسما رئیس جمهور آمریکا می شود، توانست با تکیه بر آرای الکتورال، پیروز شود. این در شرایطی که طرفداران هیلاری کلینتون تصور نمی کردند که آن حجم رسوایی و اخبار منفی علیه ترامپ، نتواند موضع او را ضعیف کند. چیزهایی مثل:

 

فرار از مالیات- اتهام جنسی و بر زبان راندن اظهارات سخیف علیه زنان، نژادپرستی و بیگانه هراسی، روابط مشکوک اش با ولادیمیر پوتین.

 

یعنی کسانی که تصمیم خود را گرفته بودند که به ترامپ رأی بدهند، کار خودشان را کردند و این اخبار باعث تغییر تصمیم آنها نشد.

 

۴۰۰ سال پیش، یک فیلسوف مشهور انگلیسی به نام فرانسیس بیکن، یکی از آثار ماندکارش را منتشر کرد که Novum Organum یا ارغنون جدید نام داشت. یکی از نکاتی که در کتاب مورد بحث قرار گرفته بود، همین مسئله بود.

 

او نوشته بود که آنگاه که یک انسان هوشمند، دیدگاه مهمی را می پذیرد یا مخالف نظر دیگری می شود، این پذیرش یا رد، بر شیوه رد و قبول سایر مسائل در مغزش تأثیر می گذارد. یعنی همه چیزهای دیگر را بر مبنای همین شالوده تفکری اولیه، برای خودش توجیه و تبیین می کند. به این امر اصطلاحا سوگیری تأییدی گفته می شود.

 

به عبارت دیگر، سوگیری تأییدی Confirmation bias گرایش به جستجو در اطلاعات یا تعبیر کردن آن به نحوی است که باورها یا فرضیه های خود شخص را تأیید کند. افراد هنگام جمع آوری یا یادآوری گزینشی اطلاعات، یا هنگامی که آن را به نحوی جهت گیرانه تعبیر می کنند، این جهت گیری را از خود نشان می دهند. این اثر در خصوص موضوعات هیجان برانگیز و برای باورهای شدیداً عمیق شدیدتر است. افراد تمایل دارند شواهد مبهم را به عنوان تأییدی بر موضع موجودشان تعبیر کنند.

 

از آن زمان دانشمندان، مطالعات زیادی روی این مسئله کرده اند.

 

تازه ترین تحقیق در این مورد، ماه پیش، در نشریه نیچر منتشر شد. تحقیق در این مورد که چگونه مغز ما هنگام چالش با فکت هایی که مخالف حقایق از پیش پذیرفته شده است، واکنش نشان می دهد.

 

 

 

شیوه انجام این پژوهش به این صورت بود:

 

نخست به افراد داوطلب آزمایش، جملاتی گفته شد که عاری از زمینه سیاسی بودند. چیزهایی مثل توماس ادیسون لامپ روشنایی برق را اختراع کرد. مسلم است که بیشتر مردم این جمله را تأیید کردند، چون بر مبنای آنچه در مدرسه آموخته ایم و عقیده عمومی این ادیسون بوده که مخترع لامپ برق بوده است.

 

پژوهشگران در کل ۸ گزاره اینچنینی به سوژه ها عرضه کردند و بعد شواهدی ارائه کردند که این حقایق پذیرفته شده را نقض می کرد.

 

مثلا چنین چیزی: ادیسون گرچه حق اختراع لامپ روشنایی را به صورت رسمی ثبت کرده بود، اما شواهدی در دسترس است که افراد دیگری، خیلی پیش تر از ادیسون توانسته بودند که شکل هایی از ایجاد روشنایی به کمک الکتریسیته را ابداع نمایند.

 

نویسنده مقاله -جوناس کاپلان- اظهار می کند که علیرغم اینکه برخی از این شواهد ارائه شده ناقض باورهای قبلی شرکت کنندگان در آزمایش، سست بودند و سندیت خوبی نداشتند، بیشتر افراد قبول کردند که ممکن است باور قبلی شان درست نبوده باشد. حتی در مواردی کاپلان و همکارانش توانستند، چیزهای کاملا دروغی را به شرکت کننده ها بقبولانند.

 

پس در این موارد که زمینه سیاسی مطرح نبود، شرکت کننده ها به خوبی پذیرای روی دیگر سکه بودند و این حقایق عرضه شده را توهینی به شعور و هوشمندی خود نمی دانستند!

 

قسمت دوم آزمایش

 

در قسمت دوم، کار مشابهی انجام شد، یعنی ۸ گزاره اولیه ارائه شد که موافق باور قبلی هر شرکت کننده بود و بعد ۸ مطلب بیان شد که باور اولیه هر شرکت کننده را نقض می کرد.

 

منتها این بار هر ۸ گزاره در مورد امور وابسته به سیاست بودند. مثلا: آمریکا باید هزینه نظامی خود را کاهش بدهد.

 

در کل آزمایش، مغزهای شرکت کننده های با دستگاه MRI عملکردی بررسی می شد. این نوع خاص دستگاه MRI می تواند میزان جریان خونی را که وارد قسمت های مختلف مغز می شود، نشان بدهد و به این ترتیب در هنگام آزمایش مشخص می شد که کدام ناحیه از مغز بیشتر فعال می شود و کدام یک فعالیت کمتری دارد.

 

جالب بود که در قسمت دوم آزمایش که باورهای سیاسی به چالش کشیده می شد، قسمت آمیگدال و کورتکس اینسولار مغز، بسیار فعال می شد. اینها نقاطی از مغز هستند که هنگام بروز احساسات و نیز بیان ego که با تسامح می توانیم آن را «خود» ترجمه کنیم، فعال می شوند.

 

قسمتی از هویت ما به طور ذاتی و ماندگار، سیاسی است. یعنی ما با آن دیدگاه و مشرب سیاسی است که در جامعه و بین اطرافیان شناخته می شویم. پس هرگاه که سوژه های آزمایش، حس می کردند که از طریق گزاره های سیاسی، هویت آنها مورد حمله قرار گرفته یا به چالش کشیده شده است، نواحی مزبور مغز فعال می شدند.

 

چرا نمی توان تقریبا هیچگاه دیدگاه و تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟

 

چرا نمی توان تقریبا هیچگاه دیدگاه و تمایل سیاسی یک فرد را عوض کرد؟

 

درسی از این تجارب و آزمایش انجام شده برای فعالان سیاسی!

 

درسی که هنوز بسیاری از احزاب و فعالان سیاسی نیاموخته اند، این است که در همگام انتخابات، انرژی فراوانی برای تغییر دیدگاه ها، صرف می کنند. یعنی چپ ها و راست ها سعی می کنند که از طریق بیان ناکارآمدی و خطاهای جناح مقابل، پیروان احزاب اردوگاه مخالف را متفرق کنند و به اردوی خود بیاورند و این کاری است بسیار پرهزینه و انرژی گیر که میزان موفقیت اش بسیار اندک است.

 

کار بسیار ساده تر این است که شما بتوانید کسانی که هنوز مردد هستند و فاقد سوگیری مشخص سیاسی هستند را به اردوی خود بیاورید. به عبارت دیگر شما باید انرژی زیادی روی کسانی که رأی نمی دهند، رأی اولی ها یا پیروان حزبی بگذارید که در یک انتخابات شرکت ندارد.

 

حالا در عالم سیاست این جلب نظر مرددها، آدم های فاقد ترجیح سیاسی خاص را می توان از طرق مختلف بسته به شرایط جامعه انجام داد:

 

پیدا کردن کمبود و مشکل عمده آنها و دادن برنامه های عملی یا واهی پوپولیستی به آنها یا به طور معکوس پیدا کردن امری که به طور سنتی می تواند همین گروه از مردم را از حزب مقابل منزجر کند و پیروز شدن حزب مقابل را در نظرشان مثل آمدن هیولا به شهر کند.

 

پس در نهایت من و شمایی که هر کدام یک ترجیح سیاسی خاص داریم، در انتخابات بعدی، بهتر است بی جهت در دنیای مجازی و واقعی روی تغییر ذهن های کسانی که واضحا برای خودشان یک جهت سیاسی دارند، کار نکنیم، انرژی خود را هدر ندهیم و متعاقب عدم توفیق خود در تغییر اذهان، آشفته نشویم!

وب سایت یک پزشک


 
 
 

 

دوشنبه 11 بهمن 1395
از مشاور عباسی سوال دارید؟